Şiir

Kanayan Gönül

Kanayan gönlü yansıdı geceye
Gece gönlü oldu
Gönlü gece.
Kara bulutlar geceyi sardı
Kayboldu ışığı yıldızların
Göz kırptıkları yürek
Darmadağın.
Gönül dökerken gözyaşlarını karanlık geceye
Gece de çattı kaşlarını,
bağırdı, kükredi,
yankılandı gürlemesi ,
ateşlendi yüreği
Ve ıslandı yüzü ,
hıçkırıklara boğuldu.
Delindi sanki gökyüzü
Feryat figan ağladı

ağladı,
Dağıtmak ister gibi kara bulutları gönlünden
Esti rüzgar
Esti nefesinin yettiği yere kadar ,
Dağılın ! Yalnızlıklara boğmayın
bu yüreği ;
fısıltıları ,
kulaklarda çınlamaya başladı.
Sessizlik çöktü geceye ,
Gönül duruldu.
Yürekteki birikintiler yansıdı kara geceye
Gönlünün resmi çizilmişti bile.
Hani nerde?
Sudaki yansımasına baktı gönül,
Issız, yalnız, dupduru ve çıplak.
Her şey akıp gidiyor,
Dönüş bileti olmadan bindiği yere.
“Bakma geriye diyor !”zaman.
Ama ne çare.
Yüreğe işlenmiş bir kere.
Bakmadan geriye
yoluna devam eder mi bu gönül,
Bile bile yakarak canını
belli mi ki ?
Belki de bilmeden.
Gözü hep arkada
Anı yaşamaktan hep çekinerek
Dalıp gidiyor zamanın derinliklerine
Bir türlü kurtulamıyor
Ne çare…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.