Şiir

Yine Yeniden

Garip bir hüzün var havada.
Ve garip bir sessizlik.
Sanki boğazında bir düğüm.
Gözleri çakmak çakmak,
Üstüne nafile bir iç çekiş …

Limanlar bomboş.
Ne bir palamar telaşı var,
Ne de “Rastgele!” diyen emektarlar.
Artık terlemiş bir gün de yok ki!
Gün geceye giderken soluk soluğa değil artık.

Martılar bile pek bir sessiz.
Cazgırlıklarından eser yok.
Masmavi gözlerinin derinliklerinde,
Hazanın hüzünlü bakışları okunuyor,
apaçık keskin keskin.

Usul usul küçücük sohbetler var, orda burda şurda…
Sanki her şey yavaşlamış mı ne?
Mesela;
Bir yaprak düşüyor dans edercesine keyifle,
Ardından bir tane , bir tane daha.
Ve geliyor ardı sıra tüm arkadaşları, arkalarına bile bakmadan telaşsız.

E malum ; vakit toprak anayla buluşma vakti.
Kaçırırlar mı bu kavuşmanın merasimini.
Her biri bir güz güzeli olmuştur,
Kırmızısıyla,sarısıyla, yorgun yeşili, okkalı kahverengisiyle.
Hazırlanmışlardır çoktan.

Ve işte ,vakit o vakit!
Ve işte geldi hasreti bitirme vakti de!
Toprak ananın kucağına doluşuverirler,
Bir cümbüş , bir hengame.
Hepsini kucaklar teker teker soluksuz.
Ayırt etmez hiçbirini bir diğerinden.
Anadır da ondan.
Hem de toprak anadır.
Sevgisi bitmez ; sonsuzdur.
Gücü tükenmez; dayanıklıdır.
Yüreği koskocamandır; en şefkatlisinden.

Bağrına basar herkesi.
Yüreğini açar herkese.
Korur kollar.
Gözünden sakınır, saklar.
Kolay değildir toprak ana olmak.
Kolay değildir bitap düşmüş yüreklere,
Yine yeniden , yine yeniden
Can verip,candan bir yürek olmak.
Aynur Ateş Aydın 2019