My Poems

In the Farthest,Somewhere

You know, sometimes the wind also whistles.
And a dry leaf falls down just after it.
Time stops over there.
Takes you away somewhere so far.

On a cold day, like your heart,
Drizzle rain hits on your window as well,
Struggling of each of the raindrops,
Takes you away somewhere  far.

Suddenly, a shabby stone coffee house appears on the way of yours.
Without thinking even for a moment,
Without any reasons,
You find yourself in there.

Abruptly, a very experienced wood stove standing in the middle, greets you.
With the pleasant scent of wood ,
welcomes your cold heart as if it wanted to warm it.
When you sit beside it, gets to rejoice more and more.
And when it is at the most delighted moment,
Sizzling , starts to tell about its story of the past , present and so on.
And offers you fresh dark tea.
Again takes you away somewhere  far.

Your eyes hidden behind your wet eyelashes,
Becomes an interpreter of your cold heart.
The warm chat with your warm friend.
While thinking how good it’s been.
In fact,without noticing,
Again and again takes you away somewhere  far.

As thinking of time in your mind, the time.
Covers up even the deep wounds, too.
When you notice that,
Neither the time is the same
Nor the hearts are.
Even for a second ,you go on looking for without feeling tired and bored.
‘cos surely you know ;
Your cold heart which was left somewhere.
Waits , waits …
and yearns so much.
In each piece of lifetime,
the experiences which had been lived,
In the farthest, somewhere.

Aynur Ateş Aydın 2019

Şiir

Okyanus Sedefli Yürekler

Başınızda kapkara bulutlar dönüp dolanır ya!
Yüreğinize koskocaman bir gülle gibi oturur ya dertler!
Çıkmazlar arasında soluk soluğa çare ararsınız ya!
İşte tam da o anda.
Bir ses duyarsınız yumuşacıktan.
Bir el hissedersiniz usulcacıktan.

Sahteliklerden arınmış o gönlü
zengin yüreğin,
Sadece ve sadece sizin için çırpınıp, Sizin için çarptığını hissederken,
Mutluluk damlacıkları çoktan mesken tutmuştur bile gözlerinizi.

Yüreğini yüreğinizin yanına koyup,
Elinizi tutup sıkı sıkıya arkadaşınız olur.
Yağmur bulutlarınızı bırakacağınız
omzunuz olur.
Umutsuzluğun kol gezdiği yüreğinizi doyuran,
Umut kokulu nefesiniz olur.
Kapkara bulutlara da meydan okuyup,
Yolunuzda yoldaşınız olur.

Günler ayları kovalarken,
Kuruyup dökülen yapraklar tekrar tazelenirken,
Mevsimler yıllara dönüşürken,
Kilometrelerce yollar da girse,
Okyanus sedefli yürekler,
Soluğunuzun soluksuz kaldığı o çaresiz anınızda,
Yüreğinize dokunabilen,
Yüreğinize soluk veren,
Kahramanlarınız olur.
Aynur Ateş Aydın 2019

Şiir

Sonun Başlangıcı

Bir yanımızla aydınlığa gülümseriz pembe pembe “Günaydın “diyerek.
Bir yanımızla ise gecenin ayazında üşürüz “ İyi geceler “ diyerek.

Tuzuyla, biberiyle yaşarken hayatı,
Zaman gelir kahkahasına doya doya.
Zaman gelir yağmurun hiç dinmediği gözlerimizle hüngür hüngür.
Ama hep soluk soluğa.

Mesela;
Şafak vaktinde sancılı bir doğum,
Güneş’i getirir bize usulcacıktan.
Aydınlığın doğumuna şahitlik ettiğimizin,
Farkına bile varamadan yaşarız bu hayatı.
Hani öylesine, işte aynı dün gibi deriz ya!
Sıradandır bizim için , sıradan.

Hayat;
Her bir virajında savrulmadan yaşamak mıdır?
Yoksa her savrulduğunda,
Yeniden ayağa kalkıp,
Sarılmak mıdır her bir anına.

Hep yokuş inip,
Hiç yokuş çıkmamak mıdır?
Ya da her yokuşun bir inişi var deyip,
Sabırla ders çıkarmak mıdır?

Aslında hayat;
Ne zaman dümdüz bir çizgiye gelirse,
Sonun başlangıcı değil midir?
Sonun başlangıcı.

Aynur Ateş Aydın 2019