Şiir

Sımsıcak Mutluluk

Özlemle hatırladığımız siyah beyaz kareler,
Albümlere sıralanmış,
Bizi bekler.
Gözleri gülen mutlu yüzler,
Yapmacıksız atılmış kahkahalar ,
Kulaklarda çınlayan şerbetli sohbetler,
Dudaklara takılmış bir melodiyle,
Sevgiyi haykıran yürekler.

Evet , fotoğraflar siyah beyazken,
Kahkahalar pespembe,
Sevgiler menfaatsiz,
Duygular taptaze bir yeşil,
Bakışlar ışıl ışıl parlayan bir Güneş.

Yürekler masumiyetle yarışırken,
Siyah beyazlığın sadeliğinde,
Rengarenk haykırıp,
rengarenk paylaşırken,
Yaşama bağlayan sevinçleri,
Her daim şeffaf ,dupduru,çıkarsız ve cömert ,
derinden yaşanır ve yaşatılırdı.
Yürekleri sarıp sarmalayan sımsıcak mutluluk.

Aynur Ateş Aydın 2019

Şiir

Acemiliğinde Bir Sevgi

Bir varmış bir yokmuşluklarda,
Ne çok “candandır”dediğimiz dostlar vardır ki,
Şimdilerde kırkbir yabancı.
Ne çok “elalem “dediklerimizse,
Kan bağı olandan bile
daha çok canana candan bağlı.

Dostlukları değerli kılan eskiliği midir?
Yoksa,
Geçmişi midir?
Eskiden kalma dostluklar mıdır aranan?
Yoksa geçmiş mi?

Bir türkü tuttururuz ya bazen,
Mırıldanırken bile yüreğimizi deler geçer.
Burnumuzun direğini sızlatırken,
İçimizde ölümsüzleştirdiğimiz kahramanlar,
Esas oğlan esas kız olup,
Bentlerin içinde canlanıp dilegelirler.
Türkünün sözleri midir yoksa hikayesi mi?
bizi kendine bağlayıp,
Uzaklara alıp alıp götüren.

Üstünde, sayısız kereler yemek yediğimiz,
ahşap masa mesela;
Ne çok koyu sohbetleri ağırlarken,
Ne çok kahkahalarla şenlenmiş,
Ne çok gözyaşıyla nemlenmiştir.
Görmüş geçirmişliklerle,
Hayatımızı paylaşırken,
Yıllara meydan okumuş,
Pek çok zaman,
Yüreğine batmış cam kırıklarıyla,
Kanayan hayat yaralarıyla,
Olanca gücüyle mücadele edip,
Ayakta dimdik kalmış. Okumaya devam et “Acemiliğinde Bir Sevgi”

Şiir

Rüzgarın Kanatlarında

Rüzgarın kanatları olup,
Seyre dalsa yeryüzünü.
Aydınlığın müjdecisi Güneş’le doğarken
sohbet etse efil efil bir yaz günü.

Gökyüzüne kollarını uzatmış ormanlarla,
yeşerse yemyeşil.
Kol kola girse yapraklarla
sohbet etse hışır hışır ,
huzurla.
Sabah kahvesinin telvesiyle demlense sakin ve sessiz.

Koskoca evrene kafa tutan
kaşları çatık ,sert bakışlı,
başı dumanlı dağların,
Efkarını dağıtıp,
Esse deli deli .
Dik başlı devlere karşı durup,
Davetsiz misafir olsa,
Sarp zirvelerinden aşağı inip
bir tüy gibi hafif,
Yamaçlarına kadar gezinse.
Bıraksa kendini sonsuzluğun cazibeli özgürlüğüne.
Kırdığı zincirlerinin
tadını çıkarsa.

Mavi enginlerin üstüne yelken açsa,
Yarışsa köpüklerle bembeyaz ve ıslak.
Çırpıntılar olup kıyılara demir atsa,
Dövse kayaları,
Yontsa ,törpülese çılgın bir aşık gibi,
Doğanın eşsiz tuvaline
bir fırça darbesi de o vursa. Okumaya devam et “Rüzgarın Kanatlarında”